no news, good news
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
κάπως έτσι βουλιάζει τις κοινωνίες ο καταστροφικός καπιταλισμός σε παγκόσμια κλίμακα!.
"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος "Η εξομολόγηση ενός πυρην. φυσικού"

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. Η Περίπτωση της Βενεζουέλας

  ΔΙΕΘΝΗ    


γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

«Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και αληθινή δημοκρατία για τους εργάτες πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς και να αγοράζει εφημερίδες.(…) Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος τους για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης»
(Β Ι Λένιν).


Για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Βενεζουέλα ο Arturo Uslar Pietri, συγγραφέας, καθηγητής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο «Κολούμπια», και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας» είχε επισημάνει: «Σπάνια υπήρξε μια χώρα τόσο πλούσια στην οποία να κυριαρχούν σε τέτοιο σημείο μερικές εκατοντάδες οικογένειες που μοιράζονται, για δεκαετίες, και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες, τα εκπληκτικά πλούτη της» (Le Monde diplomatique: Le Venezuela au seuil d’un grand changement

Από την πρώτη μέρα της προεδρίας του Hugo Rafael Chávez Frías στην Βενεζουέλα, τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. της χώρας, οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολυεθνικές εταιρείες και οι ΜΚΟ: «National Endowment for Democracy», και «Freedom House», αφιέρωσαν τον εαυτό τους με ζωτικότητα στο έργο της αποσταθεροποίησης της οικονομίας με μηνύματα και ξεκάθαρες προειδοποιήσεις πως η Βενεζουέλα οδηγείται σε καταστροφή. Για τα ιδιωτικά ΜΜΕ ο Hugo Chávez είναι « δαίμονας », « τρελός », « κομμουνιστής » που έχει οδηγήσει τον λαό του στη φτώχεια και συγκρινόταν με τον Ιντι Αμίν Νταντά, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ.
Ωστόσο, αυτή η σύγκλιση ανάμεσα στα ΜΜΕ και τα φιλελεύθερα οικονομικά κέντρα εξουσίας στην Βενεζουέλα οδήγησαν σε πάγωμα πιστώσεων, ακύρωση συμβολαίων και εμπορικών παραγγελιών, οργάνωσαν πετρελαϊκή απεργία, έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Hugo Chávez και ένα πραξικόπημα το 2002.

Το CNN Espanol, δηλαδή το ισπανόφωνο CNN, οι πέντε μεγαλύτεροι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί: Venevisiόn, Radio Caracas Televisiόn (RCTV), Globovisiόn, Televen και CMT και οι μεγάλες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας: El Universal, El Nacional, Tal Cual, El Impulso, El Nuevo Pais, El Mundo συντονίζουν το πρώτο πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε.

Ήταν τόσο το μίσος τους, που πίστεψαν οι ίδιοι τη δική τους προπαγάνδα! Ο μισητός Chávez έπεσε, η δημοκρατία θριάμβευσε… Αυτά έλεγαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Βενεζουέλα που ανήκουν στην «αντιπολίτευση»…Ο Αντιναύαρχος Victor Ramírez Pérez σε ζωντανή μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Venevisión, το οποίο κατέχει το 67% του μεριδίου τηλεθέασης στη Βενεζουέλα, νομίζοντας πως το πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε πέτυχε δηλώνει : « Είχαμε ένα μεγάλο όπλο : τα μέσα ενημέρωσης. Και, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ» (Monde diplomatique: Dans les laboratoiresdu mensonge au Venezuela http://www.monde-diplomatique.fr/2002/08/LEMOINE/92140


Ο τηλεοπτικός σταθμός Venevisión ιδιοκτησίας του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, Gustavo Alfredo Cisneros, κάτοχος μίας σειράς εταιριών Μ.Μ.Ε σε σαράντα χώρες με σχεδόν 30.000 εργαζόμενους, έχει πρόσβαση σε περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μερικές από τις επιχειρήσεις Μ.Μ.Ε του Cisneros είναι: Direct TV, Latin America, Univision, America Online, Tel Cel, Caracol TV, Canal 13, Chilevisiόn, Galavisiόn, Playboy TV Latin America, Playboy TV International, Vale TV, Via Digital, AOL Latin America. Γενικά, στην Βενεζουέλα μια ντουζίνα άνθρωποι σαν τον Cisneros διαθέτουν το 95% των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων και κυριολεκτικά μονοπωλούν τον γραπτό τύπο.
Λογικά όλα αυτά, αν δεχτούμε βέβαια πως η παραχώρηση του δημόσιου αγαθού της πληροφόρησης στους φορείς του ιδιωτικού τομέα, σχετίζεται με την προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αναπαράγεται και με κάθε δυνατό τρόπο να φροντίζει ώστε οι αγορές να μένουν «ελεύθερες». Άλλωστε, η ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην πληροφορία είναι όροι συναφείς με την ελευθερία των αγορών και των ιδιωτικών ομίλων.
Όχι;
Εάν αναρωτιόμαστε, καλό θα ήταν να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ελλάδα με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες. Τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων, και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, γενικά, σχεδόν, όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.
Οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας, όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες τους, για το κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνουν οι γενολογικοί όροι: αριστερά, κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματεία, συλλογικότητες, αλληλεγγύη κ.λ.π.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Βενεζουέλα και ας θέσουμε ένα νέο ερώτημα: γιατί, άραγε, τόσο μίσος;
Γιατί, εκεί που οι Ευαγγελιστές της νεοφιλελεύθερης θεολογίας είχαν καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο δόγμα της αγοράς, το παράδειγμα της Βενεζουέλας, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τα πιο φτωχά στρώματα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική, και απειλούσε τον νεο-φιλελλευθερισμό, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, και γενικά όλη την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.
Ο Hugo Rafael Chávez όχι μόνο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις πολιτικές «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά: κατάργησε τα δίδακτρα εγγραφής μαθητών στο σχολικό σύστημα. Χάρισε σε πέντε εκατομμύρια φτωχούς και περιθωριοποιημένους πολίτες, ιθαγενείς στην πλειονότητα τους, οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια τού να είσαι πολίτης. Κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη) κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, την εταιρεία ηλεκτρισμού του Καράκας, καθώς και τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ορενόκ. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους ακτήμονες, και χιλιάδες πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές συνοικίες. Η εβδομαδιαία διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. (Monde diplomatique: Από τον Φιντέλ Κάστρο στο δαίμονα Ούγκο Τσάβες Δεκέμβριος 2007)
Επομένως, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η δεσπόζουσα τάξη, διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή, χρησιμοποίησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δημιουργηθεί ένας εφιάλτης σε μια χώρα προικισμένη και ευνοημένη με ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος του επιτεύγματός της…
Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αφού πρώτα διόρισαν πρόεδρος της Βενεζουέλας τον Pedro Francisco Carmona ιδιοκτήτη της εταιρείας πετροχημικών Industrias Venoco, έσπευσαν να χαιρετίσουν το πραξικόπημα που χρηματοδότησαν, και να το χαρακτηρίσουν ως «νόμιμη πράξη» και «θέληση του λαού» τονίζοντας ότι η Βενεζουέλα «θα περάσει σε μία νέα περίοδο δημοκρατίας και ηρεμίας» καθώς οι πραξικοπηματίες θα διαμορφώσουν « ένα σταθερό δημοκρατικό πλαίσιο » ! Με την σειρά του το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα είναι «εξαιρετικά ευτυχές να παρέχει νέα δάνεια σε μία μεταβατική κυβέρνηση».
Όμως το μιντιακό πραξικόπημα κράτησε μόλις 40 ώρες γιατί ο λαός αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάλυση της αστικά νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ωστόσο, είχε ήδη επισημανθεί η εύθραυστη ισορροπία στην Βενεζουέλα. Αντιγράφουμε από το βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» εκδόσεις ΚΨΜ: «[…] Η Βενεζουέλα σήμερα έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί πολυεθνικές εταιρείες εξακολουθούν και ελέγχουν τις εισροές των εισαγωγών τεχνολογίας, βιομηχανικών ανταλλακτικών και τροφίμων. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς τροφίμων εξακολουθεί να το ελέγχει η Empresas Polar, του μεγιστάνα Lorenzo Mendosa με χρονιάτικα έσοδα 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο όμιλος έχει επενδύσει σε τράπεζες, σε βιομηχανίες πετροχημικών και πετρελαίου και ελέγχει τα μεγάλα super market της Βενεζουέλας.
Το αποτέλεσμα είναι ό,τι κερδίζει η Βενεζουέλα από τις πωλήσεις σε πετρέλαιο να το χάνει σε πανάκριβες αναγκαστικές εισαγωγές. Και την ζυγαριά, (οικονομικό σαμποτάζ, τιμές πετρελαίου, φυγή κεφαλαίων κτλπ), εξακολουθεί να την κρατάει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σπαθί οι ΗΠΑ.
Για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η μπολιβαριανή κυβέρνηση, αρκεί να σκεφτούμε ότι η Βενεζουέλα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εισαγόμενων τροφίμων, εισάγει το 70% των προϊόντων που καταναλώνει και που πωλούνται από δημόσια καταστήματα σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της ιδιωτικής αγοράς, με εκδόσεις κρατικών ομολόγων και από τα συναλλαγματικά αποθέματα που προσφέρει το πετρέλαιο.
Η Βενεζουέλα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική χώρα. Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής της Βενεζουέλας ήταν άτολμος και χωρίς ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό. Έτσι κι αλλιώς η όποια εθνικοποίηση δεν συνεπάγεται και ανακατανομή του εισοδήματος ανάμεσα στο λαό.
Επίσης οι υποσχέσεις για έλεγχο της εξουσίας από τα κάτω, για ένα σοσιαλισμό που θα ωφελούσε τους εργάτες και τους πτωχούς αγρότες, έστω και αν αρκετές πολιτικές αποφάσεις είχαν σκοπό την υπέρβαση των νόμων του καπιταλισμού, αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Όμως τα μαζικά κοινωνικά προγράμματα σε παιδεία, υγεία, αναδιανομή της γης και η ανάπτυξη των συνεταιρισμών πέτυχαν προσφέροντας μια ανακούφιση […]».
Όταν γράφουμε, συνήθως, δεν προσφεύγουμε σε τσιτάτα τα οποία ενδεχομένως θα μας επέτρεπαν να οδηγηθούμε σε επιθυμητά συμπεράσματα. Παρ΄όλα αυτά, θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα καταφύγουμε στον Γερμανό δραματικό ποιητή Gotthold Lessing ο οποίος έγραψε πως: «Η αξία ενός ανθρώπου δεν έγκειται στην αλήθεια που κάποιος κατέχει ή υποθέτει πως κατέχει αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια που κάνει για να την προσεγγίσει». (Nuccio Ordine: Η Χρησιμότητα του Άχρηστου Εκδόσεις Άγρα).
Σε αυτό το αξιακό σύστημα του Λέσσινγκ σίγουρα δεν ανήκουν όσοι έχουν καταφέρει να συμμετέχουν στην δράκα αυλικών της οικονομικής εξουσίας, όσοι είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, όσοι αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και όσοι είναι φορείς-άκοπα-μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπούν. 
Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο σε ό,τι αφορά στο άμεσο, αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, καθώς ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του. 
Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη. Στην ουσία, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια συναίνεση της άρνησης που αποκλείει κάθε διαλεύκανση των γεγονότων. Το πλαίσιο αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως η ελευθερία λόγου και πληροφόρησης που βιώνουμε είναι προϊόν ανελεύθερων κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Η ελευθερία επιλογής μας εξαρτάται και συναρτάται από την λειτουργία ενός πλέγματος μιντιακών οργανισμών που επιλέγουν, κατασκευάζουν και διαχειρίζονται τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα.
Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο. Όλα αυτά γιατί η εξουσία δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω στον άνθρωπο. Χρειάζεται την χειραγώγηση για να περιορίζει, να δεσμεύει, και να ελέγχει τα εξουσιαζόμενα υποκείμενα. 
Ωστόσο, το πρότυπο της σαπισμένης μιντιακής δημοκρατίας το περιέγραψε καλύτερα από όλους ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Vicente Correa Delgado: «Η δημοκρατία είναι καλή, έως την ημέρα που αρχίζουν να απειλούνται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, έως την ημέρα που μια κυβέρνηση προτίθεται να κάνει αναδιανομή του εθνικού πλούτου. Εκείνη τη στιγμή ξυπνά η επιθετικότητα του Τύπου […]».
Πέρα όμως από τα παραπάνω γεγονότα, η σημερινή βία στην Βενεζουέλα πατάει στην υπάρχουσα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ακόμα και μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι διαιρεμένη στο εσωτερικό της, ανάμεσα στο προσάναμμα της πραγματικής πολιτικής τής ταυτότητας και τη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές πρακτικές. Όπως, όμως, απέδειξε η ιστορία, το στοίχημα της οικοδόμησης, έστω και μιας ισχνής μορφής σοσιαλισμού, σε μια μόνο χώρα, όταν παντού τριγύρω κυριαρχεί ο καπιταλισμός, και μάλιστα χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με τους μονοπωλιακούς ομίλους που ελέγχουν την παραγωγή, είναι καταδικασμένο να αποτύχει…

____________
ΥΓ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το Μάρτιο του 2015, με διάταγμα τη Βενεζουέλα«απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».

*από το:

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Η φυλή πιστεύει ότι κάθε ανθρώπινο ον έρχεται στον κόσμο πρόθυμο στην αγάπη, την ειρήνη, την ασφάλεια, την ευτυχία.

Υπάρχει μια αφρικανική φυλή που έχει μια πολύ ωραία "συνήθεια" .
Όταν κάποιος κάνει κάτι κακό και επιβλαβές, μπαίνει σε κύκλο στο κέντρο του χωριού, έρχεται όλη η φυλή και τον περικυκλώνουν. 
Για δύο ημέρες, του μιλάνε λέγοντάς του όλα τα καλά πράγματα που έχει κάνει.
Η φυλή πιστεύει ότι κάθε ανθρώπινο ον έρχεται στον κόσμο πρόθυμο στην αγάπη, την ειρήνη, την ασφάλεια, την ευτυχία. 
Αλλά μερικές φορές, κάνει λάθη.
Η κοινότητα βλέπει αυτά τα σφάλματα ως κραυγή βοήθειας.
Έρχονται μαζί του για να τον βοηθήσουν να επανασυνδεθεί με την αληθινή του φύση, να του υπενθυμίσουν όταν δεν μπορεί να θυμηθεί την πλήρη αλήθεια από το οποίο είχε προσωρινά αποσυνδεθεί
Για φανταστείτε πως θα ήταν αν γινόταν αυτό και στον δικό μας κόσμο. Πρώτα πρώτα δεν θα υπήρχαν φυλακές!!
Ύστερα θα καταρρίπταμε και τις φυλακές μέσα μας.....

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Θάνατος στην Κολομβία

ektor_ampad_fasiolinse.jpg

Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Συντάκτης:
Μικέλα Χαρτουλάρη*

«Εξοντώνουν την ιντελιγκέντσια, εξαφανίζουν τους πιο ανήσυχους φοιτητές, σκοτώνουν τους πολιτικούς αντιπάλους, δολοφονούν τους πιο στενά συνδεδεμένους με τις ενορίες τους ιερείς, αποκεφαλίζουν τους λαϊκούς ηγέτες των συνοικιών και των χωριών. Το κράτος δε βλέπει παρά κομμουνιστές και επικίνδυνους αντιπάλους σε κάθε ανήσυχο ή σκεπτόμενο άνθρωπο».
Τα λόγια αυτά μας μεταφέρουν στην Κολομβία του 1987. Τα γράφει σ’ ένα από τα πύρινα άρθρα του ένας 65άρης καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Μεδεγίν, που φωνάζει την αλήθεια με νεανικό πάθος. Είναι ο Εκτορ Αμπάδ Γκόμες, και τον έχουν παροπλίσει συνταξιοδοτώντας τον με συνοπτικές διαδικασίες.
Είναι εκείνος που είχε δημιουργήσει το Τμήμα Προληπτικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αντιόκια, είχε ιδρύσει την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, είχε διδάξει πολλές γενιές Υγιεινολόγων, είχε μπει στο μάτι του ακραία συντηρητικού ακαδημαϊκού κατεστημένου, και τον λάτρευαν οι φοιτητές του επειδή τους έβγαζε στον δρόμο.
Τους πήγαινε στις παραγκουπόλεις που δεν είχαν ούτε πόσιμο νερό, στις φυλακές, στα σφαγεία, στις αγροτικές περιοχές, στα νοσοκομεία των φτωχών και στις κλινικές των πλουσίων, για να διερευνήσουν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές αιτίες των ασθενειών και ειδικότερα της διάρροιας και του υποσιτισμού που σκότωναν τον λαό της Κολομβίας.
Ηθελε οι γιατροί να μη λειτουργούν σαν μάγοι της φυλής αλλά σαν κοινωνικοί ακτιβιστές. Οπως ο ίδιος. Και γι’ αυτό, εκείνο το καλοκαίρι, τον δολοφόνησαν. Αλλά η υπόθεση μπήκε στο αρχείο μαζί με χιλιάδες παρόμοιες…
Η ιστορία του γιατρού Αμπάδ, γραμμένη από τον συγγραφέα γιο του, συνοψίζει τη θηριώδη καθημερινότητα που έδωσε στην Κολομβία του ’90 τον τίτλο της πιο βίαιης χώρας στην οικουμένη. Και δικαιώνει τους εκατέρωθεν συμβιβασμούς για τη λήξη του εκτεταμένου 50χρονου εμφύλιου πολέμου, και για την ειρηνευτική συμφωνία κυβέρνησης - ανταρτών, μια διαδικασία που παρακολουθούμε στην επικαιρότητα αυτούς τους τελευταίους μήνες του 2016-2017.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα (15/6/2017) οι αντάρτες των Ενοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων (FARC) παρέδωσαν ένα μεγάλο μέρος από τον οπλισμό τους στον ΟΗΕ, και το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Η λήθη που θα γίνουμε του Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε (εκδ. Πατάκη, μτφρ. Τιτίνα Σπερελάκη) εξηγεί έμμεσα γιατί επέμεναν στον αγώνα τους μισό και παραπάνω αιώνα.
Ο 58χρονος συγγραφέας δεν εστιάζει στους αντάρτες, αλλά ακτινογραφεί τη ζοφερή τάξη πραγμάτων την οποία προσπάθησαν να ανατρέψουν τα αριστερά ένοπλα κινήματα στη Λατινική Αμερική -όπως ο Λαϊκός Στρατός (FARC) και ο αμετανόητος σήμερα Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (ENL)- καθώς και το κίνημα της «θεολογίας της απελευθέρωσης» με τους μαχητικούς ιερείς που αφύπνιζαν τα λαϊκά στρώματα.

Βρόμικος πόλεμος

Σε μια κρίσιμη στιγμή που το λογοτεχνικό σινάφι στην Κολομβία υιοθετεί αναθεωρητική σκοπιά «ακούγοντας» τους θύτες, ο Φασιολίνσε επιλέγει τη σκοπιά των θυμάτων, όπως ήταν ο πατέρας του, και μιλά για τον αυταρχισμό της εξουσίας, για τις αχανείς κοινωνικές ανισότητες, για την αντιδραστική παράδοση του Καθολικισμού, τις συμμαχίες του κράτους με τα έμμισθα τάγματα θανάτου κ.ο.κ.
Η ίδια αυτή συνθήκη επέτρεψε στον Πάμπλο Εσκομπάρ (που δεν αναφέρεται ονομαστικά) να στήσει το μεγαλύτερο καρτέλ κοκαΐνης με επίκεντρο το Μεδεγίν, και να διεκδικεί θέση στην πολιτική ζωή της Κολομβίας ενώ πολλαπλασίαζε τα μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με τους αντιπάλους του. Κόντρα σ’ αυτό το τοπίο, και προς μια ουμανιστική κατεύθυνση, αναπτύχθηκαν η προσωπικότητα και η ακτιβιστική δραστηριότητα του φιλελεύθερου ριζοσπάστη γιατρού Αμπάδ, ο οποίος υπερασπιζόταν με μανία, αλλά χωρίς δογματισμό, τις κοινωνικές διεκδικήσεις της Αριστεράς.
Με μάτι τρυφερό και εξεγερμένο, άλλοτε ως γιος κι άλλοτε ως τρίτος, ο συγγραφέας παρακολουθεί τον γιατρό-πατέρα του στο σπίτι, στις σχέσεις, στα γραπτά του, στο πεδίο της κοινωνικής ιατρικής, και (μετά τη συνταξιοδότησή του) στις τάξεις των υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα συνθέτει ένα πορτρέτο του κατεστημένου της Κολομβίας που είναι μολυσμένο από την πανούκλα της βίας.
Τη χρονιά της δολοφονίας του γιατρού είχε εξοντωθεί το Πατριωτικό Κόμμα της Ακρας Αριστεράς, που μέτρησε 4.000 θύματα, και ο βρόμικος πόλεμος του στρατού, των παραστρατιωτικών, των υπηρεσιών ασφαλείας, της αστυνομίας στρεφόταν ενάντια στο δημόσιο πανεπιστήμιο, με επιλεκτικούς φόνους καθηγητών και φοιτητών, βασανιστήρια και εξαφανίσεις.
Αλλά οι πολίτες ούτε συγκινούνταν ιδιαίτερα ούτε ανησυχούσαν. Λίγο νωρίτερα (1985), ο Κολομβιανός νομπελίστας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είχε εκδώσει τον Ερωτα στα χρόνια της χολέρας…

Η σκιά του ακτιβιστή γιατρού στο κρίσιμο παρόν

Ο Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε αποφάσισε να αυτοεξοριστεί στην Ιταλία για να γλιτώσει τη ζωή του όταν είδε το 1987 να δολοφονούνται όλοι οι φίλοι και οι συνεργάτες του πατέρα του. Και χρειάστηκε 20 χρόνια για να μπορέσει να εξιστορήσει όσα συνέβησαν, με ένα βιβλίο σαν γράμμα σε μια σκιά που δεν έπαψε ποτέ να τον συντροφεύει.
Στο λογοτεχνικό σύμπαν με τα πεζογραφήματα που εστιάζουν στις σχέσεις πατεράδων και γιων, από τον Σέξπιρ μέχρι τον Τουργκένιεφ, τον Κάφκα, τον Ροθ, τον Εϊιμις κ.ά., η Λήθη που θα γίνουμε είναι από τα πιο συγκινητικά και αγαπητικά έργα, χωρίς να γίνεται μελό.
Συνδυάζει τον δυναμισμό του πολιτικού μυθιστορήματος με τον αναστοχασμό του μυθιστορήματος μαθητείας. Μοναδικό αγόρι μιας εύπορης οικογένειας με πέντε κορίτσια και μια μάνα με φεμινιστικό πνεύμα, ο συγγραφέας εκφράζει ένα «ευχαριστώ» στον πατέρα του που τον διαμόρφωσε με τη… μέθοδο της ατόφιας αγάπης, και του μετέδωσε αρχές-κόντρα-στο-ρεύμα.
Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από το σονέτο «Επιτάφιος» του Αργεντινού Χόρχε Λουίς Μπόρχες, που ο πατέρας του συγγραφέα είχε αντιγράψει με το χέρι σε ένα χαρτί το οποίο βρισκόταν στην τσέπη του όταν τον σκότωσαν: «Είμαστε κιόλας η λήθη που θα γίνουμε/η στοιχειώδης σκόνη που μας αγνοεί…».
Συγγραφέας δέκα βιβλίων, ο Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε έγραψε τη… Λήθη το 2006, για να παραταθεί η ανάμνηση του πατέρα του πριν από την οριστική λήθη και για να διαρκέσει η αλήθεια περισσότερο από τα ψέματα των φονιάδων του. Σήμερα, όμως, που η Κολομβία βρίσκεται στο μεγάλο σταυροδρόμι, το μυθιστόρημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Διότι καθρεφτίζει τις μάχες του σκοταδισμού με την επιστήμη, των παλιών με τις νέες πεποιθήσεις, των θρησκόληπτων με τους σκεπτικιστές, του ατομισμού με το συλλογικό πνεύμα, της βίας με τη θεραπεία της, της μνήμης με τη λήθη, μάχες που μια χώρα αγωνίζεται να ξεπεράσει για να προχωρήσει σε ένα φωτεινό μέλλον.
______________

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Photo Exhibition: “Iraq’s battle for humanity & peace” The Iraqi military forces’ fight against Daesh terrorist group // Έκθεση Φωτογραφίας: «Η Μάχη του Ιράκ για την Ανθρωπότητα και την Ειρήνη»

   ΝEWS   


On the way to liberation, the photo exhibition, organized by the Embassy of the Republic of Iraq in Athens at Centre of Fine Arts “Georgios Karydis” (13, Ariadnis & Niovis, Filothei) with the support of the Iraqi Ministry of Foreign Affairs and OKAPA of the Municipality of Philothei- Psychico, aims to unveil rare moments of the Iraqi troops' life in battlefield, their fight to restore peace and humanity and their interaction with Iraqi civilians suffering the effects of terrorism.


All ethnic and religious groups of Iraq are united in their desire to defeat Daesh and the threat it poses upon the whole world once and for all. The photos highlight the ongoing struggle of the Iraqi Forces against the brutality and violence of the terrorist organization Daesh that has brought upon Iraq cultural and infrastructural destruction as well as a massive humanitarian crisis in the face of refugees and displaced people. The fight of light against the darkness, of civilization against destruction, of humanity against brutality, of peace against violence motivates the Iraqi Forces to keep on fighting for the eradication of terrorism, as showcased in this photographic exhibition.

Duration: April 21-24, 2017
Opening hours: 10.00- 13.00, 16.00- 19.00
Free Entrance
Kindly supported by
Curator: Elena Patsi   




Έκθεση Φωτογραφίας: «Η Μάχη του Ιράκ για την
 Ανθρωπότητα και την Ειρήνη»
Ο αγώνας των Ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων κατά
της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh

Στην πορεία προς την απελευθέρωση, η έκθεση φωτογραφίας που διοργανώνει η Πρεσβεία της Δημοκρατίας του Ιράκ στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών «Γεώργιος Καρύδης» (Αριάδνης 13 & Νιόβης, Φιλοθέη) με την υποστήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράκ και του ΟΚΑΠΑ του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, έχει ως στόχο να παρουσιάσει σπάνια στιγμιότυπα της ζωής των Ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων στο πεδίο της μάχης, για την αποκατάσταση της ειρήνης και την προάσπιση της ανθρωπότητας, καθώς και της αλληλεπίδρασής τους με Ιρακινούς πολίτες που έχουν πληγεί από την τρομοκρατία.

Όλες οι εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες του Ιράκ βρίσκονται ενωμένες σε ένα κοινό μέτωπο με στόχο την τελική νίκη κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh και της απειλής που θέτει σε παγκόσμια κλίμακα.  Οι φωτογραφίες της έκθεσης αποτυπώνουν τον αγώνα των Ιρακινών δυνάμεων ενάντια στη βαρβαρότητα της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh που ευθύνεται για το καταστροφικό πλήγμα που έχει υποστεί το Ιράκ τόσο στον τομέα του πολιτισμού όσο και των υποδομών, καθώς και για την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που μεταφράζεται σε χιλιάδες πρόσφυγες και εκτοπισμένους ανθρώπους. Η μάχη του φωτός ενάντια στο σκοτάδι, του πολιτισμού ενάντια στην καταστροφή, της ανθρωπότητας ενάντια στη βαρβαρότητα, της ειρήνης ενάντια στη βία παρακινεί τις Ιρακινές στρατιωτικές δυνάμεις να συνεχίσουν στον αγώνα για την ολοκληρωτική εξάλειψη της τρομοκρατίας.

Διάρκεια: 21-24 Απριλίου 2017
Ώρες λειτουργίας 10.00- 13.00, 16.00 -19.00
Είσοδος Ελεύθερη
 Με την ευγενική υποστήριξη

Επιμέλεια έκθεσης: Έλενα Πάτση     

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Οι Γουαρανί που αντιστέκονται

guarani.jpg


Οι διαδοχικές κυβερνήσεις της χώρας αθέτησαν τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το Σύνταγμα του 1988 και δεν οριοθέτησαν τα εδάφη τους, εκθέτοντας τους ιθαγενείς Γουαρανί-Καϊοβά σε κάθε είδους βία ώστε να εκδιωχθούν από αυτά


της
Χριστίνας Πάντζου


Ζουν στο Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ, στα σύνορα της Βραζιλίας με την Παραγουάη. Ζούσαν, είναι πιο ακριβές. Γιατί η πλειονότητα των Γουαρανί-Καϊοβά, που εδώ και 2.000 χρόνια είχαν εστία τους 350.000 χιλιόμετρα δασών και κοιλάδων της περιοχής, έχουν εκδιωχθεί από τα πατρογονικά τους εδάφη.
Το έργο που ξεκίνησαν οι αποικιοκράτες πριν από 500 χρόνια ολοκληρώνουν τώρα οι μεγάλες αγροτοβιομηχανικές μονάδες και οι πολιτικοί τους σύμμαχοι που ξεπουλάνε ή παραχωρούν τα ιθαγενικά εδάφη σαν να μη ζει κανένας σ’ αυτά.
Μπροστά στην απειλή του πλήρους αφανισμού τους, οι Γουαρανί-Καϊοβά κάνουν έκκληση στη διεθνή κοινότητα να μην επιτρέψει αυτή τη γενοκτονία γιατί, όπως λένε, η εκδίωξη από τα εδάφη τους σημαίνει τον αργό θάνατο των ίδιων και της κουλτούρας τους.
Οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Βραζιλίας αθέτησαν τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το Σύνταγμα του 1988 και δεν οριοθέτησαν τα εδάφη τους, εκθέτοντάς τους έτσι σε κάθε είδους βία ώστε να εκδιωχθούν από αυτά.
«Η έλλειψη οριοθέτησης αποτελεί λόγο και κίνητρο της γενοκτονίας μας και η αδράνεια του κράτους εγγυάται κι άλλους θανάτους και κακουχίες για τον λαό μας», λέει το Μέγα Συμβούλιο της συνέλευσης των Γουαρανί-Καϊοβά.
Δολοφονίες...
Σήμερα η εθνότητα δεν καταλαμβάνει ούτε το 0,2% του Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ. Το 65% των μελών της ζει σε «καταφύγια», στοιβαγμένοι σε μικρές εκτάσεις ενώ γύρω τους επεκτείνονται οι τεράστιες ιδιωτικές κτηνοτροφικές μονάδες και οι φυτείες ζαχαροκάλαμου και μεταλλαγμένης σόγιας, που δηλητηριάζουν τα ποτάμια και το χώμα και καταστρέφουν πανάρχαια δάση.
Πολλοί αρνούνται να πάνε στα καταφύγια και κατασκηνώνουν επί χρόνια στους αυτοκινητόδρομους απέναντι από τα εδάφη όπου κάποτε ζούσαν, ελπίζοντας να επιστρέψουν.
Και όποτε επιχειρούν να τα ανακτήσουν, συναντούν απίστευτη βία: απειλές, ξυλοκόπημα, επιθέσεις με χημικά, βασανιστήρια, βιασμοί, δολοφονίες.
Σύμφωνα με το Ιεραποστολικό Συμβούλιο Ιθαγενών (CIMI), το 2015 δολοφονήθηκαν 137 ιθαγενείς στη χώρα: οι 36 στο Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ και οι περισσότεροι ήταν Γουαρανί-Καϊοβά.
Τον Ιανουάριο, η κυβέρνηση Τέμερ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο αλλάζει τον τρόπο οριοθέτησης των ιθαγενικών εδαφών και δίνει τη δυνατότητα στο υπουργείο Δικαιοσύνης να παγώνει την οριοθέτηση, να αναθεωρεί τα ήδη οριοθετημένα εδάφη ή να θέτει βέτο για την επέκτασή τους.
Παράλληλα, προωθείται στο Κογκρέσο πρόταση συνταγματικής μεταρρύθμισης, με την οποία η οριοθέτηση των ιθαγενικών εδαφών περνά στην αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου, όπου υπάρχει πανίσχυρη εκπροσώπηση των μεγαλογαιοκτημόνων που επιβουλεύονται τα εδάφη των ιθαγενών: από τα 594 μέλη του Κογκρέσου, οι 207 είναι άμεσα εκπρόσωποι της μεγάλης γεωργικής βιομηχανίας.
Αν εγκριθεί η έκταση των εδαφών της Βραζιλίας που αποδίδεται στις ιθαγενείς κοινότητες θα μειωθεί από το 13% στο 2,6%.
Για τους Γουαρανί-Καϊοβά, η εκδίωξη από τα πανάρχαια εδάφη τους σημαίνει απόγνωση, σημειώνει η διεθνής οργάνωση Survival International. «Ο εκτοπισμός τους σημαίνει την καταστροφή του κόσμου τους.
Ηταν κάτοικοι της ζούγκλας, ζούσαν σ’ αυτήν και από αυτήν, ενώ η υλική και πνευματική επιβίωσή τους, η ίδια η κοσμοαντίληψή τους σχετίζονται με τα εδάφη τους».
...Και αυτοκτονίες
Αυτή η απόγνωση, η περιθωριοποίηση και η βία εκφράζονται με τον πιο τραγικό τρόπο στην τεράστια αύξηση των αυτοκτονιών.
Σύμφωνα με στοιχεία της κοινότητας, περισσότεροι από 1.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά αυτοκτόνησαν τα τελευταία 20 χρόνια. Μόνο το 2000-2008 σημειώθηκαν 410 αυτοκτονίες, ανάμεσά τους πολλοί έφηβοι.
«Εμείς οι ιθαγενείς είμαστε σαν τα φυτά. Πώς θα ζήσουμε χωρίς το χώμα μας, χωρίς τα εδάφη μας;», λένε ξεκινώντας μια καμπάνια ενημέρωσης ώστε η διεθνής κοινότητα να μην κοιτάζει απαθής τον αφανισμό ενός ακόμη λαού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πώς αναδιανέμεται η γη μεταξύ των ελίτ
Η εκμετάλλευση της αφρικανικής γης θα φέρει συγκρούσεις
Η νέα αποικιοκρατία της Βρετανίας στην Αφρική

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Μιλάτε για την Κούβα...

Μιλάτε για την Κούβα... Και αναλώνεστε στην "έλλειψη δημοκρατίας" κατά τα δικά σας πρότυπα... αποσιωπώντας ότι τούτη η χώρα, στον αγώνα της να ορθοποδήσει παρήγαγε πολιτισμό... Όταν στην χώρα μας ο "πολιτισμός" έχει εκπέσει στους ... "καθαρισμούς αύρας"...
~ Alicia Alonso: Η Απόλυτη Πρίμα Μπαλαρίνα και Χορογράφος της Κούβας ~
(Είχα την τιμή να την γνωρίσω προσωπικά στην Ισπανία...)
H Alicia Alonso Martínez είναι μία απόλυτη πρίμα μπαλαρίνα και χορογράφος. Γεννήθηκε 21 Δεκεμβρίου 1920 στην Κούβα. Το συγκρότημα μπαλέτου που δημιούργησε έγινε το 1955 το Μπαλέτο της Κούβας. Φημίζεται για τις ερμηνείες στο μπαλέτο Giselle και την έκδοση της για το μπαλέτο Carmen. Από την ηλικία των 19 ετών, η Alicia ταλαιπωρήθηκε από ένα ελάττωμα στο μάτι και ήταν μερικώς τυφλή. Οι παρτενέρ της έπρεπε πάντα να είναι στο ίδιο ακριβώς σημείο που εκείνη περίμενε να βρίσκονται, ενώ ταυτόχρονα εκείνη χρησιμοποιούσε φώτα σε διάφορα μέρη του σταδίου για να τους καθοδηγήσει.
Τα Πρώτα χρόνια
Η Alonso γεννήθηκε στην Αβάνα της Κούβας. Ήταν η μία από τις δύο κόρες ενός αξιωματικού του στρατού και της συζύγου του. Η οικογένεια της ήταν οικονομικά εύπορη και έζησε σε ένα μοντέρνο τμήμα της τότε ζωντανής πρωτεύουσας. Η Alonso έδειξε, από πολύ νεαρή ηλικία, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μουσική και το χορό. Άρχισε να χορεύει σε ηλικία 7 ετών, ενώ σε ηλικία 8 ετών, σπούδασε μπαλέτο στη σχολή Sociedad Pro-Arte Musical,στην Αβάνα με καθηγήτρια την Sophie Fedorova. Ένα χρόνο αργότερα εμφανίστηκε δημοσίως για πρώτη φορά στο μπαλέτο «Η Ωραία Κοιμωμένη» του Τσαϊκόφσκι. Η Alonso χόρεψε στην Κούβα με το όνομα Alicia Martínez.
H γρήγορη εξέλιξη που παρουσίαζε στα μαθήματα χορού διακόπηκε ξαφνικά το 1937, όταν ερωτεύθηκε έναν συμφοιτητή της στο μπαλέτο, τον Fernando Alonso και τον παντρεύτηκε. Μετά το γάμο της, άλλαξε το επίθετό της σε Alonso. Το ζευγάρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, με την ελπίδα να ξεκινήσουν μαζί την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Εκεί βρήκαν ένα σπίτι στο Upper West Side του Μανχάταν, κοντά στο Riverside Drive. Η Alonso σύντομα γέννησε μια κόρη, τη Laura και κατάφερε να συνεχίσει την εκπαίδευσή της στη Σχολή του American Ballet. Εκεί έκανε εντατικά μαθήματα με τους: Michel Fokine, Alexandra Fedorova, Enrico Zanfretta και Anatole Vilzak. Κανόνισε να πάει ένα ταξίδι στο Λονδίνο για να εκπαιδευτεί από την περίφημη Vera Volkova. Εν τω μεταξύ, ο σύζυγός της είχε ενταχθεί στο νέο Mordkin Ballet Company στην Νέα Υόρκη.
Τα προβλήματα όρασης
Αφού επισκέφθηκε το γιατρό για επιδείνωση των προβλημάτων όρασης της, η διαγνώστηκε το 1941 με ένα ανεξάρτητο αμφιβληστροειδή. Προχώρησε σε χειρουργική επέμβαση για να διορθώσει το πρόβλημα και αναγκάστηκε να μείνει στο κρεβάτι ακίνητη για τρεις μήνες προκειμένου να επουλωθούν τα μάτια της. Αρνούμενη να συμμορφωθεί πλήρως, η Alonso έκανε εξάσκηση με τα πόδια μόνη της, προσπαθώντας όπως χαρακτηριστικά είπε “να κρατήσει τα πόδια της στη ζωή. " Όταν έβγαλε τους επιδέσμους, ανακάλυψε ότι η επέμβαση δεν είχε απόλυτη επιτυχία και απογοητεύτηκε. Τότε οι γιατροί πραγματοποίησαν μια δεύτερη χειρουργική επέμβαση, αλλά η αποτυχία της τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η χορεύτρια δεν θα είχε ποτέ πια περιφερειακή όραση. Τέλος, η Alonso έδωσε τη συγκατάθεση της και για τρίτη επέμβαση στην Αβάνα, αλλά αυτή τη φορά έπρεπε να μείνει εντελώς ακίνητη στο κρεβάτι για έναν ολόκληρο χρόνο. Δεν της επιτρεπόταν να παίζει με τη Laura, να μασάει σκληρά τρόφιμα, να γελάει ή να κλαίει και να μετακινεί το κεφάλι της. Ο σύζυγός της καθόταν μαζί της κάθε μέρα, χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά του για να της διδάξει τους μεγάλους ρόλους του κλασικού μπαλέτου. Από τις Γυναίκες στην Παγκόσμια Ιστορία, η Alonso αργότερα αναφέρθηκε σι’ αυτήν την περίοδο λέγοντας: “Χόρεψα στο μυαλό μου. Τυφλή, ακίνητη, με την πλάτη μου σε οριζόντια θέση, έμαθα στον εαυτό μου να χορεύει Giselle. "
Τελικά της επέτρεψαν να σηκωθεί από το κρεβάτι, χωρίς όμως να μπορεί να συνεχίσει το χορό. Έτσι αρχικά περπατούσε με τα σκυλιά της και ακολουθώντας τις εντολές του γιατρού, πήγαινε στο στούντιο μπαλέτου κάθε μέρα για να ξαναρχίσει την εξάσκηση. Τότε, τη στιγμή που η ελπίδα της άρχιζε να γίνεται πραγματικότητα, η Alonso τραυματίστηκε. Συγκεκριμένα ένας τυφώνας κατέστρεψε μια πόρτα του σπιτιού της και θραύσματα γυαλιού εκτοξεύθηκαν στο κεφάλι και στο πρόσωπό της. Περιέργως, δεν τραυματίστηκαν τα μάτια της. Όταν ο γιατρός το είδε αυτό, της επέτρεψε πλέον να ξεκινήσει κανονικά το χορό, με δεδομένο ότι αφού μπόρεσε να επιβιώσει μετά από μια έκρηξη γυαλιού, ο χορός δεν θα της προκαλούσε καμία ζημιά.
Επιστροφή στην εργασία κατά την τελευταία
Η Alonso με μεγάλη ανυπομονησία και εξακολουθώντας να είναι εν μέρει τυφλή, ταξίδεψε πίσω στη Νέα Υόρκη το 1943 για να αρχίσει την ανοικοδόμηση των χορευτικών ικανοτήτων της. Μόλις έφτασε, πριν προλάβει να εγκατασταθεί, της ζητήθηκε να χορέψει στη Giselle προκειμένου να αντικαταστήσει την πρίμα μπαλαρίνα του Ballet Theatre. Η Alonso δέχθηκε να χορέψει στην παράσταση και οι κριτικοί βλέποντας την ερμηνεία της, την ανακήρυξαν αμέσως αστέρι. Προήχθη σε κορυφαία χορεύτρια της εταιρείας το 1946 και χόρεψε το ρόλο της Giselle μέχρι το 1948. Επίσης χόρεψε στα μπαλέτα: «Swan Lake», «Undertow» του Antony Tudor (1943), «Theme and Variations» του Balanchine (1947) και σε παγκόσμιες πρεμιέρες όπως στο δραματικό μπαλέτο «Fall River Legend» του de Mille (1948). Εκείνη τη στιγμή στην καριέρα της, είχε αποκτήσει φήμη ως μια έντονα δραματική χορεύτρια, με ξεκάθαρη τεχνική και εξειδικευμένο τρόπο ερμηνείας στο κλασικό και ρομαντικό ρεπερτόριο.
Η πολύχρονη συνεργασία της Alonso στο χορό με τον Igor Youskevitch από το Ballet Theatre έχει συγκριθεί με εκείνη του Fred Astaire και της Ginger Rogers. Ο Youskevitch και άλλοι παρτενέρ της γρήγορα εξειδικεύτηκαν στο να βοηθούν την Alonso να κρύβει την ευαισθησία στα μάτια της. Έπρεπε επίσης οι σκηνογράφοι τοποθετούν ισχυρούς προβολείς σε διάφορα χρώματα που θα λειτουργούσαν ως οδηγοί για τις μετακινήσεις της.
Μια νέα προσπάθεια στην Αβάνα
Η επιθυμία της Alonso να αναπτύξει το μπαλέτο στην Κούβα την οδήγησε να επιστρέψει στην Αβάνα το 1948 και να ιδρύσει τη δική της εταιρεία μπαλέτου. Το συγκρότημα Alicia Alonso Ballet Company, το οποίο διατήρησε με μικρή οικονομική υποστήριξη, μετατράπηκε τελικά σε Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας (Ballet Nacional de Cuba). Ο Fernando ήταν γενικός διευθυντής της εταιρείας, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους προσωρινά άνεργους, κύριους χορευτές του Ballet Theater, λόγω μίας αναδιοργάνωσης στην εταιρεία της Νέας Υόρκης. Ο αδελφός του Fernando, ο Alberto που ήταν χορογράφος, υπηρέτησε ως καλλιτεχνικός διευθυντής της εταιρείας.
Η εταιρεία έκανε το ντεμπούτο της για λίγο στην πρωτεύουσα και στη συνέχεια έφυγε για περιοδεία στη Νότια Αμερική. Οι παραστάσεις είχαν παντού μεγάλη επιτυχία, αλλά η Alonso προσπαθούσε να διατηρήσει το συγκρότημα της με τις αποταμιεύσεις της, παρά τις δωρεές που είχε δεχθεί από εύπορες οικογένειες και μια μικρή επιχορήγηση από το Υπουργείο Παιδείας της Κούβας. Εν τω μεταξύ, διενεργούσε ανταλλαγές μεταξύ Αβάνας και Νέας Υόρκης προκειμένου να προσλάβει τους καλύτερους καθηγητές του κόσμου για να εκπαιδεύσει τους νέους σπουδαστές της. Ταυτόχρονα παρέμενε μία περιζήτητη πρίμα μπαλαρίνα που κατά τη διάρκεια αυτού του ταραχώδους χρόνου, χόρεψε δύο φορές στη Ρωσία το 1952 και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στην παραγωγή του μπαλέτου Giselle με το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού το 1953.
Μεταξύ 1955 και 1959, η Alicia χόρευε κάθε χρόνο με το Ballet Russe de Monte Carlo ως gueststar. Ήταν η πρώτη χορεύτρια του Δυτικού Ημισφαιρίου που χόρευε στη Σοβιετική Ένωση και η πρώτη Αμερικανίδα αντιπρόσωπος που χόρευε με τα Θέατρα Bolshoi and Kirov της Μόσχας και του Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη), αντίστοιχα, το 1957 και το 1958. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν η Alicia Alonso χόρεψε ως gueststarμε το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, το Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας, το Μπαλέτο Μπολσόι και με άλλες εταιρείες. Ανέβασε της δικές της εκδόσεις για τα μπαλέτα: Giselle, Pas de Quatre και The Sleeping Beauty για την Όπερα του Παρισιού. Ανέβaσε επίσης τη Giselle στην Κρατική Όπερα της Βιέννης και στο Θέατρο San Carlo της Νάπολης (San Carlo Theater of Naples), στην Ιταλία, την Κακοφυλαγμένη κόρη (La Fille Mal Gardée) στην Κρατική Όπερα της Πράγας (Prague State Opera), και την Ωραία Κοιμωμένη (Sleeping Beauty) στο Θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου (Teatro alla Scala).
Πολιτικές αλλαγές στην Κούβα
Η Alonso συνεργάστηκε με το Ballet Rousseμέχρι το 1959. Κατά τη διάρκεια του διαστήματος αυτού εμφανίστηκε χορεύοντας τη Giselle σε μια περιοδεία 10-εβδομάδων της Σοβιετικής Ένωσης, το «Path of Thunder» του Leningrad Opera Ballet και άλλα κομμάτια. Για τις αποδόσεις της τιμήθηκε με το βραβείο Dance Magazine Award το 1958.
Φωτογραφία της Victoria Cabana.
Επιστροφή στην Κούβα
Όταν ο Fidel Castro πήρε την εξουσία από τη δικτατορία του Μπατίστα, την 1η Ιανουαρίου 1959, ο Castro υποσχέθηκε να αυξήσει τη χρηματοδότηση για τα εθνικά πολιτιστικά προγράμματα. Η Κούβα τη δεκαετία του 1950 ήταν το κέντρο διασκέδασης της σύγχρονης Λατινικής Αμερικής και της τέχνης. Ήταν μια Μέκκα για χώρες της Λατινικής Αμερικής και για άλλους διεθνείς καλλιτέχνες που κατέφθαναν και να κερδίσουν διεθνή αναγνώριση όπως οι: Nat King Cole, Libertad Lamarque, Mirta Silva, Lola Flores. Ενθαρρυμένη από την ξαφνική αλλαγή και ανυπομονώντας να δει την πατρίδα της από την οποία ποτέ δεν εξορίστηκε και είχε το δικαίωμα να επιστρέψει και πάλι, η Alonso επέστρεψε στην Κούβα και το Μάρτιο του 1959. Έλαβε χρηματοδότηση ύψους 200.000 δολαρίων για να διαμορφώσει μια νέα σχολή χορού, που θα ονομαζόταν το Ballet Nacional de Cuba, με την εγγύηση της ετήσιας οικονομικής στήριξης. Σημειώνεται ότι ο Κάστρο χρειάστηκε έναν βασικό καλλιτέχνη που θα παρέμενε με την επανάσταση του. Καλλιτέχνες έφευγαν από το νησί, γεγονός που χαλούσε την εικόνα που πρότεινε ο Castro. Η Αλόνσο έκτοτε περιγράφεται να λαμβάνει ένα μήνυμα από τον Castro το 1958, που έστειλε από την Sierra Maestra καλώντας τη να ηγηθεί της εταιρείας μετά το θρίαμβο του Κινήματος της 26ης Ιουλίου. Έτσι ίδρυσε επίσημα τη σχολή το 1960 και μέσα σε μερικά χρόνια οι χορευτές της ήταν νικητές σε διεθνείς διαγωνισμούς χορού.
Η εξαφάνιση της από την Αμερικανική καλλιτεχνική σκηνή
Λόγω της έντονης και παθιασμένης συνεργασίας της με τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση στην Αβάνα, το αμερικανικό κοινό γύρισε την πλάτη του στην πρίμα μπαλαρίνα και εκείνη εξαφανίστηκε από το πολιτιστικό περιβάλλον της χώρας. Επιπλέον, όπως συνέβη με τις ρωσικές εταιρείες μπαλέτου, η έκθεση στα Δυτικά ακροατήρια θα δημιουργούσε προβλήματα στη Σοβιετική Ένωση. Η Κουβανική Κυβέρνηση από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1980, δεν επέτρεπε στους Κουβανούς να επιστρέψουν και παρακολουθούσαν κάθε πρόσωπο που είχε επαφές με άλλους εκτός Κούβας, μέσω καλωδίων του τηλεφώνου και αλληλογραφίας. Ωστόσο, η φήμη του συγκροτήματος της συνέχιζε να εξαπλώνεται τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Ευρώπη. Το 1967 και το 1971 έδωσε παραστάσεις στον Καναδά, όπου κριτικοί κατέγραψαν ότι η Alonso ήταν ακόμη η καλύτερη μπαλαρίνα της εποχής της. Όταν ο Πόλεμος του Βιετνάμ τελείωσε και ο RichardNixonάφησε την προεδρία, ο Fidel Castro επέτρεψε στην Alonsoνα δώσει παραστάσεις και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1975 και το 1976. Ένας Αμερικανός κριτικός είπε για την χορεύτρια (που τότε ήταν 54 ετών και γιαγιά): “ δημιουργεί περισσότερη σεξουαλική υπόσχεση από άλλες μπαλαρίνες που έχουν τη μισή ηλικία της". Η κρατική κινηματογραφική βιομηχανία της Κούβας γύρισε μια ταινία που περιέχει όλο το ρεπερτόριο της Alonso, αλλά στον Αμερικανικό κύκλο μπαλέτου είχε ξεχαστεί.
Η πορεία της Alonso μετά τη λήξη της καριέρας ως μπαλαρίνα
Η Alonso χόρεψε διάφορα σόλο στην Ευρώπη και αλλού και στα 70 της χρόνια αν και κοντά στην τύφλωση γινόταν όλο και πιο λαμπρή. Το 1995 η ίδια και μια σειρά άλλων μελών του Εθνικού Μπαλέτου χόρεψαν στο San Francisco σε ένα κομμάτι που ονομαζόταν «Στη Μέση του Ηλιοβασιλέματος».