no news, good news
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
κάπως έτσι βουλιάζει τις κοινωνίες ο καταστροφικός καπιταλισμός σε παγκόσμια κλίμακα!.
"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος "Η εξομολόγηση ενός πυρην. φυσικού"

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμε τουςφόβους μας

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 8 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από λιμό στην Υεμένη....





ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 8 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από λιμό στην Υεμένη.... // (Κι όμως! Οι ...πολιτισμένοι "αφεντάδες του κόσμου", οι δυνάστες και φονιάδες των λαών, θα γιορτάσουν με ...μεγάλη ...κατάνυξη -και περισσή υποκρισία- την εκ νέου γέννηση του Χριστού, θα πανηγυρίσουν τον Αλλάχ ή τον Βούδα τους... Και στις Υεμένες του κόσμου θα στείλουν κι άλλα βλήματα, κι άλλες σφαίρες, κι άλλη τυραννία, κι άλλη πείνα... 
-Δ.Τζ.)
~~~~~
Οι αντιμαχόμενες πλευρές στην Υεμένη θα πρέπει να επιτρέψουν να διανεμηθεί περισσότερη βοήθεια στους 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στη χώρα που «βρίσκονται ένα βήμα πριν τον λιμό», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος του ΟΗΕ χθες Δευτέρα.
Ο συνασπισμός υπό τη Σαουδική Αραβία που μάχεται εναντίον των Χούτι στην Υεμένη έκλεισε τον προηγούμενο μήνα όλα τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της χώρας, αφού αναχαίτισε πάνω από το Ριάντ έναν πύραυλο που εκτόξευσαν οι σιίτες αντάρτες.
Ο Τζέιμι ΜακΓκόλντρικ, συντονιστής ανθρωπιστικών υποθέσεων για την Υεμένη, δήλωσε ότι έκτοτε ο αποκλεισμός της Υεμένης έχει χαλαρώσει, όμως η κατάσταση παραμένει πολύ δύσκολη.
«Ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός των λιμανιών περιορίζει τα αποθέματα σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, ενώ παράλληλα αυξάνει δραματικά τον αριθμό των ευάλωτων ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια», κατήγγειλε ο ΜακΓκόλντρικ.
«Οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, περιλαμβανομένων 8,4 εκατομμυρίων Υεμενιτών που είναι ένα βήμα πριν τον λιμό, εξαρτώνται από την ικανότητά μας να συνεχίσουμε τις επιχειρήσεις μας και να προσφέρουμε ασφαλές νερό, τρόφιμα, καταλύματα, υγειονομικές υπηρεσίες και διατροφική στήριξη», τόνισε.
Ο αριθμός αυτός αποτελεί αύξηση από τα 8 εκατομμύρια που είχε εκτιμήσει νωρίτερα φέτος ο ΟΗΕ ότι βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού.
Ο αραβικός συνασπισμός κατηγορεί το Ιράν ότι στέλνει όπλα στους Χούτι, περιλαμβανομένων εξαρτημάτων για πυραύλους, μέσω του κεντρικού λιμανιού της Υεμένης, τη Χοντέιντα, από όπου περνά και ο κύριος όγκος της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η σαουδαραβική τηλεόραση μετέδωσε χθες ότι μια αντιπροσωπεία εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ έφτασε στο Ριάντ για να συναντηθεί με τον συνασπισμό και την κυβέρνηση της Υεμένης, την οποία στηρίζει η Σαουδική Αραβία, «ώστε να εμποδιστεί η μεταφορά όπλων και ρουκετών στους Χούτι».
Το Ιράν αρνείται ότι παρέχει όπλα στους Χούτι, επισημαίνοντας ότι οι κατηγορίες των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας «είναι αβάσιμες».
Η αμερικανική κυβέρνηση ζήτησε την Παρασκευή από τον αραβικό συνασπισμό να διευκολύνουν την ελεύθερη διέλευση ανθρωπιστικής βοήθειας προς όλα τα λιμάνια της Υεμένης και το αεροδρόμιο της Σανάα.
Ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε σε δημοσιογράφους χθες από τη Γενεύη ότι οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει 638 εκατομμύρια δολάρια ανθρωπιστική βοήθεια στην Υεμένη για το οικονομικό έτος 2017 που ολοκληρώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου.
«Έχουμε ζητήσει και από τις δύο πλευρές να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να αναζητήσουν μια πολιτική λύση στο πρόβλημα», τόνισε ο αξιωματούχος αυτός.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ΗΠΑ έχουν ξεκαθαρίσει στους συμμάχους τους ότι πρέπει να άρουν τον αποκλεισμό της Υεμένης και έχουν ζητήσει από τους Χούτι να επιτρέψουν πλήρη πρόσβαση στην ανθρωπιστική βοήθεια καθώς «υπάρχει σοκαριστική έλλειψη τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων, γεγονός που προκαλεί πολλά δεινά».

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΠΩΛΟΥΝ πρόσφυγες ως σκλάβους σε δημοπρασίες στη Λιβύη...

ΠΩΛΟΥΝ πρόσφυγες ως σκλάβους σε δημοπρασίες στη Λιβύη...

Ντροπή και προσβολή για την ανθρωπότητα. // Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να κλείνει τα μάτια στις αδιανόητες φρικαλεότητες...


Είναι 2017. Κι όμως άνθρωποι πωλούνται σε δημοπρασίες. Για 400 ή 800 δολάρια. Ένα συνταρακτικό βίντεο που φέρνει στο φως το CNN καταγράφει μια τέτοια δημοπρασία στη Λιβύη. Ένας άντρας, Νιγηριανός μετανάστης, περίπου 20 ετών στέκεται μπροστά στην κάμερα κι ένας άντρας φωνάζει τα ποσά: «Κλείνει» στα 1.200 δηνάρια Λιβύης (περίπου 800 δολάρια) ακούγεται να λέει.
Σύμφωνα με την ρεπόρτερ που κατέγραψε το βίντεο, η ίδια είδε εκατοντάδες ανθρώπους να πωλούνται μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα σπίτι έξω από την Τρίπολη τον περασμένο μήνα. Πρόκειται για μετανάστες που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και τη φτώχεια. Περνούν από τη Λιβύη με στόχο να φτάσουν στην Ευρώπη κι είτε εγκλωβίζονται εκεί, είτε στέλνονται πίσω από την ΕΕ.
Καταλήγουν έρμαιο στα χέρια των διακινητών. Έτσι, οι τελευταίοι γίνονται ιδιοκτήτες και οι μετανάστες και πρόσφυγες μετατρέπονται σε σκλάβους.
Την απόλυτη φρίκη βιώνουν 
οι μετανάστες στη Λιβύη

Στο μεταξύ, συγκλονισμένοι από τις εικόνες που αντίκρισαν δηλώνουν παρατηρητές του ΟΗΕ που επισκέφθηκαν χώρους κράτησης μεταναστών στη Λιβύη, οι οποίοι προσπαθούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο και να φτάσουν στην Ιταλία.
«Οι παρατηρητές (του ΟΗΕ) συγκλονίστηκαν απ’ αυτά που είδαν: χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά αδυνατισμένους και τραυματισμένους, στοιβαγμένους τον έναν πάνω στον άλλον, περιορισμένους μέσα σε υπόστεγα (...) απογυμνωμένους από την αξιοπρέπειά τους», ανέφερε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ζέιντ Ράαντ αλ-Χουσέιν, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Μας χτυπάνε καθημερινά
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά που κρατούνται σε αυτά τα κέντρα είπαν στον ΟΗΕ ότι τους κτυπούσαν οι φρουροί. «Μας χτυπάνε καθημερινά, χρησιμοποιούν ηλεκτρικά γκλομπ, μόνο και μόνο γιατί ζητάμε τροφή ή (ιατρική) φροντίδα ή πληροφορίες για το πρόκειται να μας συμβεί», δήλωσε ένας μετανάστης από το Καμερούν στους παρατηρητές του ΟΗΕ.
 Διακινητές και φρουροί βιάζουν τις γυναίκες
Όσο για τις γυναίκες, βιάζονται όχι μόνο από τους διακινητές αλλά και από τους φρουρούς των επίσημων κέντρων κράτησης.
Ο Ζέιντ κατήγγειλε την επιδείνωση των συνθηκών κράτησης των μεταναστών στη Λιβύη, χαρακτηρίζοντας «απάνθρωπη» τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη χώρα αυτή.
«Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να κλείνει τα μάτια στις αδιανόητες φρικαλεότητες που υφίστανται οι μετανάστες στη Λιβύη και να ισχυρίζεται ότι η κατάσταση δεν μπορεί να διευθετηθεί παρά μόνο βελτιώνοντας τις συνθήκες κράτησης», ανέφερε σε ανακοίνωση ο Ζέιντ, ο οποίος είπε πως «η πολιτική της ΕΕ που συνίσταται στο να βοηθά τους Λίβυους ακτοφύλακες και να στέλνει πίσω τους μετανάστες είναι απάνθρωπη».
«Τα δεινά που υφίστανται οι μετανάστες που κρατούνται στη Λιβύη είναι μια προσβολή στη συνείδηση της ανθρωπότητας», πρόσθεσε, εκτιμώντας πως η κατάσταση έχει γίνει «ολέθρια».
Η έκκληση αυτή γίνεται καθώς η ομάδα επαφής για τη μεταναστευτική διαδρομή στη κεντρική Μεσόγειο - όπου συμμετέχουν 13 ευρωπαϊκές και αφρικανικές χώρες μεταξύ των οποίων η Λιβύη - αποφάσισε χθες, σε συνάντηση στην ελβετική πόλη Βέρνη, να βελτιώσει την κατάσταση των μεταναστών στα κέντρα κράτησης στη Λιβύη παρουσιάζοντας ταυτόχρονα εναλλακτικές σε αυτή τη λύση.
Στην ανακοίνωσή του ο Ύπατος Αρμοστής καταγγέλλει την βοήθεια που παρέχει η ΕΕ και η Ιταλία στους Λίβυους ακτοφύλακες για να σταματούν τους μετανάστες στη θάλασσα, «παρά τις ανησυχίες που έχουν εκφράσει ομάδες προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» για την τύχη των μεταναστών.
«Οι αυξανόμενες παρεμβάσεις της ΕΕ και των κρατών μελών της δεν έχουν μέχρι τώρα βοηθήσει ώστε να μειωθεί ο αριθμός των καταπατήσεων των δικαιωμάτων των μεταναστών», εκτιμά ο Ζέιντ.
«Το σύστημά μας επιτήρησης δείχνει στην πραγματικότητα μια ραγδαία επιδείνωση της κατάστασής τους στη Λιβύη», λέει, διευκρινίζοντας πως «παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων» μετέβησαν, από την 1η έως την 6η Νοεμβρίου, στην Τρίπολη προκειμένου να επισκεφθούν τα κέντρα κράτησης και να συνομιλήσουν με κρατούμενους μετανάστες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του λιβυκού τμήματος για τη μάχη κατά της παράνομης μετανάστευσης, τα οποία επικαλείται ο ΟΗΕ, 19.900 άνθρωποι βρίσκονταν σε αυτά τα κέντρα στις αρχές Νοεμβρίου, έναντι περίπου 7.000 στα μέσα Σεπτεμβρίου. Αυτή η μεγάλη αύξηση των κρατήσεων ακολουθεί τις βίαιες αντιπαραθέσεις στη Σαμπράτα, μια πόλη της δυτικής Λιβύης που έγινε σημείο αναχώρησης των μεταναστών προς την Ευρώπη.
 «Δεν μπορούμε να μένουμε σιωπηλοί μάρτυρες»
«Δεν μπορούμε να είμαστε σιωπηλοί μάρτυρες της σκλαβιάς της σύγχρονης εποχής», καταλήγει ο Ύπατος Αρμοστής, καλώντας τις λιβυκές αρχές να μην θέτουν υπό κράτηση τους μετανάστες.
Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης που δημοσιεύθηκαν σήμερα, περίπου 157.000 μετανάστες και πρόσφυγες έχουν φθάσει στην Ευρώπη διά θαλάσσης από την 1η Ιανουαρίου (έναντι περίπου 341.000 την ίδια περίοδο το 2016), από τους οποίους το 75% στην Ιταλία. Σχεδόν 3.000 έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια να κάνουν τον επικίνδυνο διάπλου.
_____________

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Ο «Ηγέτης» Φουτζιμόρι, ο αγαπημένος των αγορών, για να μην διαιωνίζονται οι περιττοί άνθρωποι, στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών και 22.000 ανδρών, στην πλειονότητά τους φτωχοί αγρότες και ιθαγενείς Κέτσουα



Ο Φουτζιμόρι, εκτός από πρόεδρος του Περού, ήταν για μια ολόκληρη δεκαετία το «πρότυπο ηγέτη» του μεγάλου αφεντικού της Γης και το «αγαπημένο παιδί» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της... Παγκόσμιας Τράπεζας, ενώ τα φιλελεύθερα προγράμματα δομικής προσαρμογής που εφάρμοζε προκαλούσαν ρίγη σεβασμού σε όλα τα τσιράκια των «ελεύθερων αγορών». Ο ίδιος ο Φουτζιμόρι δήλωνε πως «Η χώρα μου είναι ένα προϊόν, προσφέρω ένα προϊόν που λέγεται Περού».

Συμμετοχή σε αυτήν την φιλελεύθερη μεταμόρφωση μιας χώρας σε προϊόν των αγορών είχε η πρώην βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Έλενα Παναρίτη. Η εξαιρετική κυρία Παναρίτη ως εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού. Καθώς οι φτωχοί κάτοικοι του Περού δεν διέθεταν τίτλους ιδιοκτησίας στη γη που καλλιεργούσαν, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι συνέβη όταν ένα πρόγραμμα δομικής προσαρμογής μετέτρεψε την περιουσία των φτωχών σε εμπορευματικό αγαθό. Μια από τις πρώτες εταιρείες που επένδυσαν στο «προϊόν Περού» ήταν η εταιρεία της Παναρίτη «Panel Group», η οποία «επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας».
Την προσοχή σας παρακαλώ: σε ένα κλινικής καθαρότητας φιλελεύθερο κοινωνικό περιβάλλον οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, με μια λέξη οι φτωχοί, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν, πρέπει να παραμερίσουν για να ζήσουν στον νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί. Προκειμένου, λοιπόν, ο «Ηγέτης», σύμφωνα με τον γύπα των αγορών που ακούει στο όνομα Παναρίτη, να εξασφαλίσει την «πολυπόθητη βιώσιμη ανάπτυξη» με όσο γίνεται λιγότερους φτωχούς, αποφάσισε να εφαρμόσει μια μορφή φιλελεύθερης ευγονικής: τη στείρωση.

Ο «Ηγέτης» Φουτζιμόρι, ο αγαπημένος των αγορών, για να μην διαιωνίζονται οι περιττοί άνθρωποι, στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών και 22.000 ανδρών, στην πλειονότητά τους φτωχοί αγρότες και ιθαγενείς Κέτσουα. 
Ο «Ηγέτης» Φουτζιμόρι, με την βοήθεια των πατρώνων του, και των ταγμάτων θανάτου διέπρεψε και σε έναν άλλο τομέα. Στην εξαφάνιση όλων των συνδικαλιστικών και φοιτητικών μαζικών οργανώσεων, καθώς και της κομμουνιστικής οργάνωσης Túpac Amaru Revolutionary Movement-TARM.

Έχετε ακούσει το όνομα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι; Το θέμα όμως δεν είναι αν το έχετε ακούσει, αλλά από δω και πέρα να μην το αγνοήσετε ανοήτω...
EPITROPESDIODIASTOP.BLOGSPOT.COM

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. Η Περίπτωση της Βενεζουέλας

  ΔΙΕΘΝΗ    


γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

«Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και αληθινή δημοκρατία για τους εργάτες πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς και να αγοράζει εφημερίδες.(…) Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος τους για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης»
(Β Ι Λένιν).


Για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Βενεζουέλα ο Arturo Uslar Pietri, συγγραφέας, καθηγητής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο «Κολούμπια», και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας» είχε επισημάνει: «Σπάνια υπήρξε μια χώρα τόσο πλούσια στην οποία να κυριαρχούν σε τέτοιο σημείο μερικές εκατοντάδες οικογένειες που μοιράζονται, για δεκαετίες, και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες, τα εκπληκτικά πλούτη της» (Le Monde diplomatique: Le Venezuela au seuil d’un grand changement

Από την πρώτη μέρα της προεδρίας του Hugo Rafael Chávez Frías στην Βενεζουέλα, τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. της χώρας, οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολυεθνικές εταιρείες και οι ΜΚΟ: «National Endowment for Democracy», και «Freedom House», αφιέρωσαν τον εαυτό τους με ζωτικότητα στο έργο της αποσταθεροποίησης της οικονομίας με μηνύματα και ξεκάθαρες προειδοποιήσεις πως η Βενεζουέλα οδηγείται σε καταστροφή. Για τα ιδιωτικά ΜΜΕ ο Hugo Chávez είναι « δαίμονας », « τρελός », « κομμουνιστής » που έχει οδηγήσει τον λαό του στη φτώχεια και συγκρινόταν με τον Ιντι Αμίν Νταντά, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ.
Ωστόσο, αυτή η σύγκλιση ανάμεσα στα ΜΜΕ και τα φιλελεύθερα οικονομικά κέντρα εξουσίας στην Βενεζουέλα οδήγησαν σε πάγωμα πιστώσεων, ακύρωση συμβολαίων και εμπορικών παραγγελιών, οργάνωσαν πετρελαϊκή απεργία, έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Hugo Chávez και ένα πραξικόπημα το 2002.

Το CNN Espanol, δηλαδή το ισπανόφωνο CNN, οι πέντε μεγαλύτεροι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί: Venevisiόn, Radio Caracas Televisiόn (RCTV), Globovisiόn, Televen και CMT και οι μεγάλες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας: El Universal, El Nacional, Tal Cual, El Impulso, El Nuevo Pais, El Mundo συντονίζουν το πρώτο πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε.

Ήταν τόσο το μίσος τους, που πίστεψαν οι ίδιοι τη δική τους προπαγάνδα! Ο μισητός Chávez έπεσε, η δημοκρατία θριάμβευσε… Αυτά έλεγαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Βενεζουέλα που ανήκουν στην «αντιπολίτευση»…Ο Αντιναύαρχος Victor Ramírez Pérez σε ζωντανή μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Venevisión, το οποίο κατέχει το 67% του μεριδίου τηλεθέασης στη Βενεζουέλα, νομίζοντας πως το πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε πέτυχε δηλώνει : « Είχαμε ένα μεγάλο όπλο : τα μέσα ενημέρωσης. Και, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ» (Monde diplomatique: Dans les laboratoiresdu mensonge au Venezuela http://www.monde-diplomatique.fr/2002/08/LEMOINE/92140


Ο τηλεοπτικός σταθμός Venevisión ιδιοκτησίας του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, Gustavo Alfredo Cisneros, κάτοχος μίας σειράς εταιριών Μ.Μ.Ε σε σαράντα χώρες με σχεδόν 30.000 εργαζόμενους, έχει πρόσβαση σε περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μερικές από τις επιχειρήσεις Μ.Μ.Ε του Cisneros είναι: Direct TV, Latin America, Univision, America Online, Tel Cel, Caracol TV, Canal 13, Chilevisiόn, Galavisiόn, Playboy TV Latin America, Playboy TV International, Vale TV, Via Digital, AOL Latin America. Γενικά, στην Βενεζουέλα μια ντουζίνα άνθρωποι σαν τον Cisneros διαθέτουν το 95% των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων και κυριολεκτικά μονοπωλούν τον γραπτό τύπο.
Λογικά όλα αυτά, αν δεχτούμε βέβαια πως η παραχώρηση του δημόσιου αγαθού της πληροφόρησης στους φορείς του ιδιωτικού τομέα, σχετίζεται με την προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αναπαράγεται και με κάθε δυνατό τρόπο να φροντίζει ώστε οι αγορές να μένουν «ελεύθερες». Άλλωστε, η ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην πληροφορία είναι όροι συναφείς με την ελευθερία των αγορών και των ιδιωτικών ομίλων.
Όχι;
Εάν αναρωτιόμαστε, καλό θα ήταν να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ελλάδα με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες. Τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων, και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, γενικά, σχεδόν, όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.
Οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας, όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες τους, για το κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνουν οι γενολογικοί όροι: αριστερά, κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματεία, συλλογικότητες, αλληλεγγύη κ.λ.π.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Βενεζουέλα και ας θέσουμε ένα νέο ερώτημα: γιατί, άραγε, τόσο μίσος;
Γιατί, εκεί που οι Ευαγγελιστές της νεοφιλελεύθερης θεολογίας είχαν καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο δόγμα της αγοράς, το παράδειγμα της Βενεζουέλας, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τα πιο φτωχά στρώματα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική, και απειλούσε τον νεο-φιλελλευθερισμό, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, και γενικά όλη την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.
Ο Hugo Rafael Chávez όχι μόνο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις πολιτικές «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά: κατάργησε τα δίδακτρα εγγραφής μαθητών στο σχολικό σύστημα. Χάρισε σε πέντε εκατομμύρια φτωχούς και περιθωριοποιημένους πολίτες, ιθαγενείς στην πλειονότητα τους, οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια τού να είσαι πολίτης. Κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη) κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, την εταιρεία ηλεκτρισμού του Καράκας, καθώς και τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ορενόκ. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους ακτήμονες, και χιλιάδες πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές συνοικίες. Η εβδομαδιαία διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. (Monde diplomatique: Από τον Φιντέλ Κάστρο στο δαίμονα Ούγκο Τσάβες Δεκέμβριος 2007)
Επομένως, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η δεσπόζουσα τάξη, διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή, χρησιμοποίησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δημιουργηθεί ένας εφιάλτης σε μια χώρα προικισμένη και ευνοημένη με ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος του επιτεύγματός της…
Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αφού πρώτα διόρισαν πρόεδρος της Βενεζουέλας τον Pedro Francisco Carmona ιδιοκτήτη της εταιρείας πετροχημικών Industrias Venoco, έσπευσαν να χαιρετίσουν το πραξικόπημα που χρηματοδότησαν, και να το χαρακτηρίσουν ως «νόμιμη πράξη» και «θέληση του λαού» τονίζοντας ότι η Βενεζουέλα «θα περάσει σε μία νέα περίοδο δημοκρατίας και ηρεμίας» καθώς οι πραξικοπηματίες θα διαμορφώσουν « ένα σταθερό δημοκρατικό πλαίσιο » ! Με την σειρά του το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα είναι «εξαιρετικά ευτυχές να παρέχει νέα δάνεια σε μία μεταβατική κυβέρνηση».
Όμως το μιντιακό πραξικόπημα κράτησε μόλις 40 ώρες γιατί ο λαός αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάλυση της αστικά νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ωστόσο, είχε ήδη επισημανθεί η εύθραυστη ισορροπία στην Βενεζουέλα. Αντιγράφουμε από το βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» εκδόσεις ΚΨΜ: «[…] Η Βενεζουέλα σήμερα έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί πολυεθνικές εταιρείες εξακολουθούν και ελέγχουν τις εισροές των εισαγωγών τεχνολογίας, βιομηχανικών ανταλλακτικών και τροφίμων. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς τροφίμων εξακολουθεί να το ελέγχει η Empresas Polar, του μεγιστάνα Lorenzo Mendosa με χρονιάτικα έσοδα 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο όμιλος έχει επενδύσει σε τράπεζες, σε βιομηχανίες πετροχημικών και πετρελαίου και ελέγχει τα μεγάλα super market της Βενεζουέλας.
Το αποτέλεσμα είναι ό,τι κερδίζει η Βενεζουέλα από τις πωλήσεις σε πετρέλαιο να το χάνει σε πανάκριβες αναγκαστικές εισαγωγές. Και την ζυγαριά, (οικονομικό σαμποτάζ, τιμές πετρελαίου, φυγή κεφαλαίων κτλπ), εξακολουθεί να την κρατάει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σπαθί οι ΗΠΑ.
Για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η μπολιβαριανή κυβέρνηση, αρκεί να σκεφτούμε ότι η Βενεζουέλα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εισαγόμενων τροφίμων, εισάγει το 70% των προϊόντων που καταναλώνει και που πωλούνται από δημόσια καταστήματα σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της ιδιωτικής αγοράς, με εκδόσεις κρατικών ομολόγων και από τα συναλλαγματικά αποθέματα που προσφέρει το πετρέλαιο.
Η Βενεζουέλα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική χώρα. Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής της Βενεζουέλας ήταν άτολμος και χωρίς ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό. Έτσι κι αλλιώς η όποια εθνικοποίηση δεν συνεπάγεται και ανακατανομή του εισοδήματος ανάμεσα στο λαό.
Επίσης οι υποσχέσεις για έλεγχο της εξουσίας από τα κάτω, για ένα σοσιαλισμό που θα ωφελούσε τους εργάτες και τους πτωχούς αγρότες, έστω και αν αρκετές πολιτικές αποφάσεις είχαν σκοπό την υπέρβαση των νόμων του καπιταλισμού, αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Όμως τα μαζικά κοινωνικά προγράμματα σε παιδεία, υγεία, αναδιανομή της γης και η ανάπτυξη των συνεταιρισμών πέτυχαν προσφέροντας μια ανακούφιση […]».
Όταν γράφουμε, συνήθως, δεν προσφεύγουμε σε τσιτάτα τα οποία ενδεχομένως θα μας επέτρεπαν να οδηγηθούμε σε επιθυμητά συμπεράσματα. Παρ΄όλα αυτά, θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα καταφύγουμε στον Γερμανό δραματικό ποιητή Gotthold Lessing ο οποίος έγραψε πως: «Η αξία ενός ανθρώπου δεν έγκειται στην αλήθεια που κάποιος κατέχει ή υποθέτει πως κατέχει αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια που κάνει για να την προσεγγίσει». (Nuccio Ordine: Η Χρησιμότητα του Άχρηστου Εκδόσεις Άγρα).
Σε αυτό το αξιακό σύστημα του Λέσσινγκ σίγουρα δεν ανήκουν όσοι έχουν καταφέρει να συμμετέχουν στην δράκα αυλικών της οικονομικής εξουσίας, όσοι είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, όσοι αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και όσοι είναι φορείς-άκοπα-μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπούν. 
Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο σε ό,τι αφορά στο άμεσο, αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, καθώς ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του. 
Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη. Στην ουσία, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια συναίνεση της άρνησης που αποκλείει κάθε διαλεύκανση των γεγονότων. Το πλαίσιο αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως η ελευθερία λόγου και πληροφόρησης που βιώνουμε είναι προϊόν ανελεύθερων κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Η ελευθερία επιλογής μας εξαρτάται και συναρτάται από την λειτουργία ενός πλέγματος μιντιακών οργανισμών που επιλέγουν, κατασκευάζουν και διαχειρίζονται τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα.
Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο. Όλα αυτά γιατί η εξουσία δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω στον άνθρωπο. Χρειάζεται την χειραγώγηση για να περιορίζει, να δεσμεύει, και να ελέγχει τα εξουσιαζόμενα υποκείμενα. 
Ωστόσο, το πρότυπο της σαπισμένης μιντιακής δημοκρατίας το περιέγραψε καλύτερα από όλους ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Vicente Correa Delgado: «Η δημοκρατία είναι καλή, έως την ημέρα που αρχίζουν να απειλούνται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, έως την ημέρα που μια κυβέρνηση προτίθεται να κάνει αναδιανομή του εθνικού πλούτου. Εκείνη τη στιγμή ξυπνά η επιθετικότητα του Τύπου […]».
Πέρα όμως από τα παραπάνω γεγονότα, η σημερινή βία στην Βενεζουέλα πατάει στην υπάρχουσα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ακόμα και μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι διαιρεμένη στο εσωτερικό της, ανάμεσα στο προσάναμμα της πραγματικής πολιτικής τής ταυτότητας και τη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές πρακτικές. Όπως, όμως, απέδειξε η ιστορία, το στοίχημα της οικοδόμησης, έστω και μιας ισχνής μορφής σοσιαλισμού, σε μια μόνο χώρα, όταν παντού τριγύρω κυριαρχεί ο καπιταλισμός, και μάλιστα χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με τους μονοπωλιακούς ομίλους που ελέγχουν την παραγωγή, είναι καταδικασμένο να αποτύχει…

____________
ΥΓ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το Μάρτιο του 2015, με διάταγμα τη Βενεζουέλα«απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».

*από το:

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Η φυλή πιστεύει ότι κάθε ανθρώπινο ον έρχεται στον κόσμο πρόθυμο στην αγάπη, την ειρήνη, την ασφάλεια, την ευτυχία.

Υπάρχει μια αφρικανική φυλή που έχει μια πολύ ωραία "συνήθεια" .
Όταν κάποιος κάνει κάτι κακό και επιβλαβές, μπαίνει σε κύκλο στο κέντρο του χωριού, έρχεται όλη η φυλή και τον περικυκλώνουν. 
Για δύο ημέρες, του μιλάνε λέγοντάς του όλα τα καλά πράγματα που έχει κάνει.
Η φυλή πιστεύει ότι κάθε ανθρώπινο ον έρχεται στον κόσμο πρόθυμο στην αγάπη, την ειρήνη, την ασφάλεια, την ευτυχία. 
Αλλά μερικές φορές, κάνει λάθη.
Η κοινότητα βλέπει αυτά τα σφάλματα ως κραυγή βοήθειας.
Έρχονται μαζί του για να τον βοηθήσουν να επανασυνδεθεί με την αληθινή του φύση, να του υπενθυμίσουν όταν δεν μπορεί να θυμηθεί την πλήρη αλήθεια από το οποίο είχε προσωρινά αποσυνδεθεί
Για φανταστείτε πως θα ήταν αν γινόταν αυτό και στον δικό μας κόσμο. Πρώτα πρώτα δεν θα υπήρχαν φυλακές!!
Ύστερα θα καταρρίπταμε και τις φυλακές μέσα μας.....

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Θάνατος στην Κολομβία

ektor_ampad_fasiolinse.jpg

Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Συντάκτης:
Μικέλα Χαρτουλάρη*

«Εξοντώνουν την ιντελιγκέντσια, εξαφανίζουν τους πιο ανήσυχους φοιτητές, σκοτώνουν τους πολιτικούς αντιπάλους, δολοφονούν τους πιο στενά συνδεδεμένους με τις ενορίες τους ιερείς, αποκεφαλίζουν τους λαϊκούς ηγέτες των συνοικιών και των χωριών. Το κράτος δε βλέπει παρά κομμουνιστές και επικίνδυνους αντιπάλους σε κάθε ανήσυχο ή σκεπτόμενο άνθρωπο».
Τα λόγια αυτά μας μεταφέρουν στην Κολομβία του 1987. Τα γράφει σ’ ένα από τα πύρινα άρθρα του ένας 65άρης καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Μεδεγίν, που φωνάζει την αλήθεια με νεανικό πάθος. Είναι ο Εκτορ Αμπάδ Γκόμες, και τον έχουν παροπλίσει συνταξιοδοτώντας τον με συνοπτικές διαδικασίες.
Είναι εκείνος που είχε δημιουργήσει το Τμήμα Προληπτικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αντιόκια, είχε ιδρύσει την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, είχε διδάξει πολλές γενιές Υγιεινολόγων, είχε μπει στο μάτι του ακραία συντηρητικού ακαδημαϊκού κατεστημένου, και τον λάτρευαν οι φοιτητές του επειδή τους έβγαζε στον δρόμο.
Τους πήγαινε στις παραγκουπόλεις που δεν είχαν ούτε πόσιμο νερό, στις φυλακές, στα σφαγεία, στις αγροτικές περιοχές, στα νοσοκομεία των φτωχών και στις κλινικές των πλουσίων, για να διερευνήσουν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές αιτίες των ασθενειών και ειδικότερα της διάρροιας και του υποσιτισμού που σκότωναν τον λαό της Κολομβίας.
Ηθελε οι γιατροί να μη λειτουργούν σαν μάγοι της φυλής αλλά σαν κοινωνικοί ακτιβιστές. Οπως ο ίδιος. Και γι’ αυτό, εκείνο το καλοκαίρι, τον δολοφόνησαν. Αλλά η υπόθεση μπήκε στο αρχείο μαζί με χιλιάδες παρόμοιες…
Η ιστορία του γιατρού Αμπάδ, γραμμένη από τον συγγραφέα γιο του, συνοψίζει τη θηριώδη καθημερινότητα που έδωσε στην Κολομβία του ’90 τον τίτλο της πιο βίαιης χώρας στην οικουμένη. Και δικαιώνει τους εκατέρωθεν συμβιβασμούς για τη λήξη του εκτεταμένου 50χρονου εμφύλιου πολέμου, και για την ειρηνευτική συμφωνία κυβέρνησης - ανταρτών, μια διαδικασία που παρακολουθούμε στην επικαιρότητα αυτούς τους τελευταίους μήνες του 2016-2017.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα (15/6/2017) οι αντάρτες των Ενοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων (FARC) παρέδωσαν ένα μεγάλο μέρος από τον οπλισμό τους στον ΟΗΕ, και το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Η λήθη που θα γίνουμε του Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε (εκδ. Πατάκη, μτφρ. Τιτίνα Σπερελάκη) εξηγεί έμμεσα γιατί επέμεναν στον αγώνα τους μισό και παραπάνω αιώνα.
Ο 58χρονος συγγραφέας δεν εστιάζει στους αντάρτες, αλλά ακτινογραφεί τη ζοφερή τάξη πραγμάτων την οποία προσπάθησαν να ανατρέψουν τα αριστερά ένοπλα κινήματα στη Λατινική Αμερική -όπως ο Λαϊκός Στρατός (FARC) και ο αμετανόητος σήμερα Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (ENL)- καθώς και το κίνημα της «θεολογίας της απελευθέρωσης» με τους μαχητικούς ιερείς που αφύπνιζαν τα λαϊκά στρώματα.

Βρόμικος πόλεμος

Σε μια κρίσιμη στιγμή που το λογοτεχνικό σινάφι στην Κολομβία υιοθετεί αναθεωρητική σκοπιά «ακούγοντας» τους θύτες, ο Φασιολίνσε επιλέγει τη σκοπιά των θυμάτων, όπως ήταν ο πατέρας του, και μιλά για τον αυταρχισμό της εξουσίας, για τις αχανείς κοινωνικές ανισότητες, για την αντιδραστική παράδοση του Καθολικισμού, τις συμμαχίες του κράτους με τα έμμισθα τάγματα θανάτου κ.ο.κ.
Η ίδια αυτή συνθήκη επέτρεψε στον Πάμπλο Εσκομπάρ (που δεν αναφέρεται ονομαστικά) να στήσει το μεγαλύτερο καρτέλ κοκαΐνης με επίκεντρο το Μεδεγίν, και να διεκδικεί θέση στην πολιτική ζωή της Κολομβίας ενώ πολλαπλασίαζε τα μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με τους αντιπάλους του. Κόντρα σ’ αυτό το τοπίο, και προς μια ουμανιστική κατεύθυνση, αναπτύχθηκαν η προσωπικότητα και η ακτιβιστική δραστηριότητα του φιλελεύθερου ριζοσπάστη γιατρού Αμπάδ, ο οποίος υπερασπιζόταν με μανία, αλλά χωρίς δογματισμό, τις κοινωνικές διεκδικήσεις της Αριστεράς.
Με μάτι τρυφερό και εξεγερμένο, άλλοτε ως γιος κι άλλοτε ως τρίτος, ο συγγραφέας παρακολουθεί τον γιατρό-πατέρα του στο σπίτι, στις σχέσεις, στα γραπτά του, στο πεδίο της κοινωνικής ιατρικής, και (μετά τη συνταξιοδότησή του) στις τάξεις των υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα συνθέτει ένα πορτρέτο του κατεστημένου της Κολομβίας που είναι μολυσμένο από την πανούκλα της βίας.
Τη χρονιά της δολοφονίας του γιατρού είχε εξοντωθεί το Πατριωτικό Κόμμα της Ακρας Αριστεράς, που μέτρησε 4.000 θύματα, και ο βρόμικος πόλεμος του στρατού, των παραστρατιωτικών, των υπηρεσιών ασφαλείας, της αστυνομίας στρεφόταν ενάντια στο δημόσιο πανεπιστήμιο, με επιλεκτικούς φόνους καθηγητών και φοιτητών, βασανιστήρια και εξαφανίσεις.
Αλλά οι πολίτες ούτε συγκινούνταν ιδιαίτερα ούτε ανησυχούσαν. Λίγο νωρίτερα (1985), ο Κολομβιανός νομπελίστας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είχε εκδώσει τον Ερωτα στα χρόνια της χολέρας…

Η σκιά του ακτιβιστή γιατρού στο κρίσιμο παρόν

Ο Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε αποφάσισε να αυτοεξοριστεί στην Ιταλία για να γλιτώσει τη ζωή του όταν είδε το 1987 να δολοφονούνται όλοι οι φίλοι και οι συνεργάτες του πατέρα του. Και χρειάστηκε 20 χρόνια για να μπορέσει να εξιστορήσει όσα συνέβησαν, με ένα βιβλίο σαν γράμμα σε μια σκιά που δεν έπαψε ποτέ να τον συντροφεύει.
Στο λογοτεχνικό σύμπαν με τα πεζογραφήματα που εστιάζουν στις σχέσεις πατεράδων και γιων, από τον Σέξπιρ μέχρι τον Τουργκένιεφ, τον Κάφκα, τον Ροθ, τον Εϊιμις κ.ά., η Λήθη που θα γίνουμε είναι από τα πιο συγκινητικά και αγαπητικά έργα, χωρίς να γίνεται μελό.
Συνδυάζει τον δυναμισμό του πολιτικού μυθιστορήματος με τον αναστοχασμό του μυθιστορήματος μαθητείας. Μοναδικό αγόρι μιας εύπορης οικογένειας με πέντε κορίτσια και μια μάνα με φεμινιστικό πνεύμα, ο συγγραφέας εκφράζει ένα «ευχαριστώ» στον πατέρα του που τον διαμόρφωσε με τη… μέθοδο της ατόφιας αγάπης, και του μετέδωσε αρχές-κόντρα-στο-ρεύμα.
Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από το σονέτο «Επιτάφιος» του Αργεντινού Χόρχε Λουίς Μπόρχες, που ο πατέρας του συγγραφέα είχε αντιγράψει με το χέρι σε ένα χαρτί το οποίο βρισκόταν στην τσέπη του όταν τον σκότωσαν: «Είμαστε κιόλας η λήθη που θα γίνουμε/η στοιχειώδης σκόνη που μας αγνοεί…».
Συγγραφέας δέκα βιβλίων, ο Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε έγραψε τη… Λήθη το 2006, για να παραταθεί η ανάμνηση του πατέρα του πριν από την οριστική λήθη και για να διαρκέσει η αλήθεια περισσότερο από τα ψέματα των φονιάδων του. Σήμερα, όμως, που η Κολομβία βρίσκεται στο μεγάλο σταυροδρόμι, το μυθιστόρημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Διότι καθρεφτίζει τις μάχες του σκοταδισμού με την επιστήμη, των παλιών με τις νέες πεποιθήσεις, των θρησκόληπτων με τους σκεπτικιστές, του ατομισμού με το συλλογικό πνεύμα, της βίας με τη θεραπεία της, της μνήμης με τη λήθη, μάχες που μια χώρα αγωνίζεται να ξεπεράσει για να προχωρήσει σε ένα φωτεινό μέλλον.
______________

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Photo Exhibition: “Iraq’s battle for humanity & peace” The Iraqi military forces’ fight against Daesh terrorist group // Έκθεση Φωτογραφίας: «Η Μάχη του Ιράκ για την Ανθρωπότητα και την Ειρήνη»

   ΝEWS   


On the way to liberation, the photo exhibition, organized by the Embassy of the Republic of Iraq in Athens at Centre of Fine Arts “Georgios Karydis” (13, Ariadnis & Niovis, Filothei) with the support of the Iraqi Ministry of Foreign Affairs and OKAPA of the Municipality of Philothei- Psychico, aims to unveil rare moments of the Iraqi troops' life in battlefield, their fight to restore peace and humanity and their interaction with Iraqi civilians suffering the effects of terrorism.


All ethnic and religious groups of Iraq are united in their desire to defeat Daesh and the threat it poses upon the whole world once and for all. The photos highlight the ongoing struggle of the Iraqi Forces against the brutality and violence of the terrorist organization Daesh that has brought upon Iraq cultural and infrastructural destruction as well as a massive humanitarian crisis in the face of refugees and displaced people. The fight of light against the darkness, of civilization against destruction, of humanity against brutality, of peace against violence motivates the Iraqi Forces to keep on fighting for the eradication of terrorism, as showcased in this photographic exhibition.

Duration: April 21-24, 2017
Opening hours: 10.00- 13.00, 16.00- 19.00
Free Entrance
Kindly supported by
Curator: Elena Patsi   




Έκθεση Φωτογραφίας: «Η Μάχη του Ιράκ για την
 Ανθρωπότητα και την Ειρήνη»
Ο αγώνας των Ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων κατά
της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh

Στην πορεία προς την απελευθέρωση, η έκθεση φωτογραφίας που διοργανώνει η Πρεσβεία της Δημοκρατίας του Ιράκ στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών «Γεώργιος Καρύδης» (Αριάδνης 13 & Νιόβης, Φιλοθέη) με την υποστήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράκ και του ΟΚΑΠΑ του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, έχει ως στόχο να παρουσιάσει σπάνια στιγμιότυπα της ζωής των Ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων στο πεδίο της μάχης, για την αποκατάσταση της ειρήνης και την προάσπιση της ανθρωπότητας, καθώς και της αλληλεπίδρασής τους με Ιρακινούς πολίτες που έχουν πληγεί από την τρομοκρατία.

Όλες οι εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες του Ιράκ βρίσκονται ενωμένες σε ένα κοινό μέτωπο με στόχο την τελική νίκη κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh και της απειλής που θέτει σε παγκόσμια κλίμακα.  Οι φωτογραφίες της έκθεσης αποτυπώνουν τον αγώνα των Ιρακινών δυνάμεων ενάντια στη βαρβαρότητα της τρομοκρατικής οργάνωσης Daesh που ευθύνεται για το καταστροφικό πλήγμα που έχει υποστεί το Ιράκ τόσο στον τομέα του πολιτισμού όσο και των υποδομών, καθώς και για την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που μεταφράζεται σε χιλιάδες πρόσφυγες και εκτοπισμένους ανθρώπους. Η μάχη του φωτός ενάντια στο σκοτάδι, του πολιτισμού ενάντια στην καταστροφή, της ανθρωπότητας ενάντια στη βαρβαρότητα, της ειρήνης ενάντια στη βία παρακινεί τις Ιρακινές στρατιωτικές δυνάμεις να συνεχίσουν στον αγώνα για την ολοκληρωτική εξάλειψη της τρομοκρατίας.

Διάρκεια: 21-24 Απριλίου 2017
Ώρες λειτουργίας 10.00- 13.00, 16.00 -19.00
Είσοδος Ελεύθερη
 Με την ευγενική υποστήριξη

Επιμέλεια έκθεσης: Έλενα Πάτση